MU19C

door coach Wim

zottephotoMU19B.jpg

"Ook al ging de bal er niet altijd in, we gingen altijd voor de win!"


Het was chaos troef bij het begin van dit seizoen. Publiek mag, of nee toch niet. Oh wacht met mondmasker en CST mag het wel (euh wat?), maar maximum met 10. Oei quarantaine, 10 dagen of nee 7. Of nee wacht toch niet! Wie kon er nog aan uit?

Maar er was ook terug het geluid van piepende schoenen, botsende basketballen, rennende speelsters onderbroken door het fluitje van de scheidsrechter, of de buzzer. Het deed zo veel deugd. De liters handgel, de mondmaskers en de soms ijskoude sporthallen (ventilatie weet u wel) namen we er met plezier bij.


En of corona nog niet genoeg was, kwamen heel wat blessures, schoolwerk, schooluitstapjes, examens, operaties, werk, stage, eindejaarsreizen de ploeg ook nog eens uitdunnen. Geen enkele training of wedstrijd waren we compleet. Twee wedstrijden waren we er dichtbij, 9 van de 10 speelsters aanwezig, 1 wedstrijd met 5, meestal met 6 of 7 en soms aangevuld met een U16-speelster.


Maar het moet gezegd: met hoeveel of hoe weinig we ook waren, tijdens de training en zeker op matchen smeten de aanwezigen zich, tot mijn grote vreugde en tevredenheid, steeds voor de volle 100%.


Doorheen het seizoen heb ik ook alle speelsters zien groeien (op en naast het terrein): van een match om snel te vergeten tegen Giants tot een erg close game op het einde van het seizoen met daartussen een paar mooie overwinningen, veel goesting, veel mooie punten, rebounds, fast-breaks, verliezen in stijl, en heel veel emoties.


Ik onthoud de “stoom uit de oren” felheid van Romy tijdens de wedstrijd tegen Lommel. De aanwezigheid op alle 16 wedstrijden van Ruth en Joyce waaraan tijdens een wedstrijd soms zo veel werd getrokken en geduwd dat het haar 1 keer te veel werd en het veld afliep. De zeer onsportieve duw die Afnen kreeg, waarna ze zo boos werd dat ze 8 punten op rij maakte. Het enthousiasme van Elke die zo snel liep dat ze af en toe vergat te scoren, de rust en kalmte van Anne. Grace die telkens weer helemaal van Mechelen met de trein moest komen en wachtte tot de laatste wedstrijd om dan toch maar eens zelf te gooien naar de ring ipv een pass te geven en meteen scoorde. Jamila die de tegenstander verrast met een lay-up of score. En Jade die na 5 maanden blessure eindelijk weer kan meetrainen en voorzichtig terug wat matchritme kan opdoen. Ik onthoud ook de vechtlust en pech van Iona. Uitgerekend tijdens de laatste wedstrijd krijgt ze een stevige klap met een opengehaalde wenkbrauw en lichte hersenschudding als gevolg. Ik onthoud ook de vreugde bij de eerste win, de spanning bij een close game. 


Maar even zo goed ook de lessen die ik trok na een verliesmatch, of de waardevolle tips die Elke van dames B meegaf aan de speelsters, de trainingen van Kim en de inspanningen van Greetje die week na week ervoor zorgde dat er tafelofficials waren en erop toekeek dat iedereen op de wedstrijden geraakte.

Ik onthoud vooral dat dit een uitdagend, boeiend en leerrijk seizoen was. En bovenal dat basket een teamsport is, op en naast het veld. Dank aan alle mensen die daar toe bijdraagden dit seizoen. Ik eindig met een quote van Elke omdat die alles mooi samenvat: “ook al ging de bal er niet altijd in, we gingen altijd voor de win!”