Jetje Dirix 100 jaar

Jetje Dirix - weduwe van Mercuriusstichter Swa Alberty

vierde op 28 december 2013 haar 100ste verjaardag.

Lieven De Meyer overhandigde Jetje de verjaardagswensen van talrijke Mercurianen, samen met een grote kaart.

Hieronder zijn verslag:

 


Enkele dagen nadat de Eeuwelinge haar “verjaardagsfuif” (zo stond het op de uitnodiging) gegeven had, kreeg ik van haar een telefoontje:

“Of ik alle Mercurianen wou bedanken voor de vele gelukwensen. Niet vergeten, hé Lieven ?!”

“Graag gedaan, Jetje …. en morgen kom ik langs voor een interview”.

 

De wijk Rozemaai schurkt aan tegen Ekeren, maar hoort administratief bij het district Antwerpen. Op de laatste dag van het jaar is het erg rustig in de buurt. In de lift van het appartementsblok, Ferdinand Verbieststraat 69: “Menier, da kunde toch nie gelove. Honderd joar en nog zo vif !” De toon is gezet. Buren hebben de deur van haar flat versierd met ballonnen en gelegenheidsteksten.

 

De living is een bloemenwinkel. “k Ben precies een filmster”. Koffie en gebak worden aangebracht en Jetje zoekt zich – letterlijk – een plaats uit de zon die de ganse living vult. Een klassiek interview werd het natuurlijk niet. Jetje heeft geen Duvel of Palm nodig om ronduit over heden en verleden te vertellen.

 

In de Merksemse Gasthuishoevestraat stond haar wieg. Merksem was in 1913 nog het ‘stroboerendorp’ met de eerste tekenen van beginnende industrie. Sportpaleis en Albertkanaal liggen nu vlakbij haar geboorteplek, maar werden 20 jaar na Jetjes geboorte aangelegd. Albert I was vier jaren eerder tot Koning der Belgen gekroond en op de Eerste Wereldoorlog was het nog enkele maanden wachten… Hendrika (Henriëtte) Dirix liep school in de Bredastraat , midden in de Damwijk.

Op 18 – leeftijd ging Jet werken in koekjesfabriek “De Beuckelaer”. Dit bekende bedrijf was toen nog gevestigd in de Kievitstraat (jodenbuurt).

 

We laten nu Jetje aan het woord: “In 1940 stierf mijn vader, …. nooit ziek geweest. De 2de wereldoorlog was uitgebroken en ik trok geregeld met enkele vriendinnen (de 3 gezusters Daas, Mariette Keyzer..) naar “De Duikelaar”, een ontspanningsoord in Schoten. Jos De Combe – zilveren medaillewinnaar zwemmen op de Olympische Spelen in Parijs, 1924 – had er een basketballploeg opgericht: Antwerpse. Het was daar dat ik Swa leerde kennen. Die sloot met enkele vrienden aan bij Antwerpse maar scheurden zich wat later af om een eigen club op te starten: Berchem bc , enkele jaren later omgedoopt tot Mercurius bbc. In volle oorlogstijd zijn we dan gehuwd (1943) en twee jaren later is ons Nicole geboren.”

 

De koekjesfabriek was inmiddels omgeruild voor een pralinezaak, maar al dat lekkers had duidelijk geen invloed op Jetjes lijn. “Met Swa kreeg je immers de kans niet om te luieren. Alle vrije tijd ging naar sport: uiteraard basketball, maar ook skiën , fietsen, wandelen… Swa werkte aan de haven (Havenwerktuigen) en was binnen Sodipa (de personeelsclub van de Stad Antwerpen) een gedreven animator. Ook na zijn pensioen bleef Swa actief als bezieler van heel wat evenementen die de Stad inrichtte (o.a. de Fietseling). Alle jaren gingen we tot 2 keer toe skiën (in Frankrijk en Oostenrijk) en Swa gaf ook skilessen, o.a. in Casablanca te ’s Gravenwezel. Inmiddels bleef hij ook actief als trainer van de damesploeg en diverse meisjes jeugdploegen."

 

Een anekdote tussendoor…. Jet was reeds een eindje in de tachtig toen Swa me vertelde dat zijn vrouw oud wordt ….: “Ze doet de zwarte pistes niet meer”. Tot enkele maanden voor Swa’s overlijden (1/05/2005) ging ze nog skiën. Ze was toen 91 jaar.

 

Jet is dankbaar voor alles wat het leven haar gegeven heeft. “ Nicole is een engel, wat ben ik blij dat ik haar heb. Mijn dagen zijn goed gevuld, maar ik ben even graag rustig thuis. Regelmatig ga ik met vrienden wandelen en bij goed weer ga ik met Nicole naar ‘ons bos’ in Horendonk (Essen)”. Veel Mercurianen herinneren zich nog de legendarische spelnamiddagen die Swa op en rond hun buitenverblijf inrichtte. Jet was dan de duizendpoot die er met haar goed humeur steeds voor de familiale sfeer zorgde.

 

Een raadslid van het district Antwerpen passeerde enkele dagen geleden. Een mooie plant siert de inkomhall. Ik nodig haar nog uit op de Nieuwjaarsreceptie van onze club. “Vrijdag en zaterdag ben ik al bezet, maar volgende week zondag…. dat moet lukken”.

 

Lieven