Pupillen A op tornooi in Wenen

 

Volg de avonturen van Pupillen A in Wenen, op Basketball Wien, het grootste internationale basketbaltornooi ter wereld, met 520 ploegen uit totaal 23 landen, van Rusland tot de Verenigde Arabische Emiraten.

 

dag 1: maandag 14/04/2014

Alvast enkele foto's, om in de sfeer te komen.

Dinsdag worden de eerste wedstrijden gespeeld; we hopen op een goeie start, veel basketplezier en een uitgebreid verslag ;)

dag 2: dinsdag 15/04/2014

Mercurius/Sint-Jan - Gröbenzell (D)

Onze eerste wedstrijd was er eentje naar de verre uithoek van Wenen. In Antwerpen zouden ze zeggen: over het water. Enkel was het hier de Donau en niet de Schelde.

 

Aan de sporthal aangekomen was het al snel duidelijk dat shots het verschil zouden kunnen maken. De driepuntlijn hier stond niet veel verder dan de vrijworplijn in België. Onze tegenstander daarentegen bleek dan weer net van een iets groter kaliber.

Belgische ploegen moeten hier blijkbaar allemaal onderdoen qua gestalte. In 4×8minuten moesten we het dus weten te klaren. De opsprong wisten we alvast te winnen en ook de eerste score mochten wij op onze naam schrijven. Tot 4-4 wisten we stand te houden, maar toen begonnen de Duitsers aan hun powerplay en liep hun score al snel uit. Een zware achterstand aan de rust als gevolg. Tijd om even de koppen bij elkaar te steken en even duidelijk te maken dat we geen 12u in een bus hebben gezeten om ons als voetmat te laten gebruiken.

 

Blijkbaar werkte dit, want in de tweede helft konden we terug ons spel spelen waardoor we zelfs de tweede helft op onze naam mochten schrijven. 56-21 was de eindstand. Wel verloren, maar afgaande op de tweede helft en de score van onze andere tegenstanders beseffen onze spelers toch dat we hier de komende dagen toch wat kunnen rapen. Morgen 2 wedstrijden, waaronder eentje tegen Berlin. Indien we deze beide winnen eindigen we tweede wat ons recht geeft om verder te spelen in de hogere reeksen. Duimen dus.

 

coach Dimitri

opwarming voor de eerste wedstrijd

dag 3: woensdag 16/04/2014

Mercurius/Sint-Jan - Codroipese (Italië)

 

Vandaag 2 wedstrijden op het programma. Daar waar we dachten dat de 1e op papier een haalbare kaart ging worden, bleek dit al snel niet waar te zijn.

Wie bij Italianen een beeld krijgt van de kleinere geblokte met de nodige krulsnor voorziene mario bros lookalike kwam hier bedrogen uit. Net als gisteren moesten we weeral onderdoen qua karuur.

 

Net als gisteren moesten we ook weer spelen op hetzelfde veel te kleine veld. De rest kan dus al worden geraden. Alweer de nodige powerplay waartegen onze verdediging niet opgewassen was. Als we ze het scoren wilden belemmeren, dan moesten wij ons verdediging opsnoeren.

Dit lukte, met de nodige fouten als gevolg. Wetende dat op dit tornooi maar 4 fouten mogen gemaakt worden kan je dus raden dat we ook hier na enkele minuten gas moesten terugnemen om niet met te weinig spelers te vallen.

Buiten enkele mooie fastbreaks en ja, het mag gezegd worden, enkele goede shots, zag ik niets terug van ons spel. Iedereen stond vastgenageld aan de grond. Als er dan toch eens een backdoor werd gelopen of er werd opgepost dan werd er wel gescoord. Dan vraag ik me af waarom dit niet in de volgende aanval wordt toegepast.

 

Soit, het was een verdiende overwinning voor de tegenstander (36 - 74) en ook de arbitrage mocht er wezen (zeker nadat je het volgende verslag hebt gelezen.)

Italianen: sympathieke mensen (hadden namelijk een cadeau bij achteraf), met een goede keuken en blijkbaar ook een onderschatte basketcultuur.

 

Op het verslag van de 2e wedstrijd van vandaag zal je tot morgen moeten wachten, want de jongens willen een film zien op mijn tablet.

 

coach Dimitri

ALBA Berlin (D) - Mercurius/Sint-Jan

 

Op naar de 2e match van de dag. Hopelijk werd deze beter dan de eerste.

Eerst wel even bekomen van de eerste wedstrijd. We hadden iets meer dan een uur de tijd om te bekomen. Vermits we in dezelfde sporthal moesten spelen was moesten we ons niet haasten om onze tram te halen; dat was een meevaller. Over trams gesproken: De lijn kan hier nog iets leren van het openbaar vervoer.

Buiten op de bankjes onze lunchpacketje opeten en genieten van de zon. En genieten werd er gedaan. Zeker als je weet dat we tot nu toe nog niets anders dan regen hadden gezien. Een uurtje later werd er terug naar de sporthal geslenterd. Vermoeidheid begon al parten te spelen. Florus die onder andere al forfait moest geven voor deze wedstrijd door last aan zijn voet.

 

Met 8 spelers moesten we het dus weten klaren.

Berlijn had net als ons nog niets gewonnen. Aangekomen op het veld zag ik ook dadelijk waarom. Veel kleiner van gestalte dan de vorige ploegen en een meer belabberde techniek als de anderen.

Deze moesten de dus winnen.

 

Begin wedstrijd begon furieus langs onze kant. Ik heb in heel ons regulier seizoen de bal nog nooit zo snel over de middellijn zien gaan als vandaag.

Ondanks het feit dat wij over een technisch veel beter ploeg beschikten ging de score gelijk op. Nochtans waren wij in vorm. Fastbreaks die na 2 passen een score wisten opleveren, enkele mooie uitgespeelde combinaties (zoals ik ze ook verwacht) met mooie afstandschoten als gevolg. Ik heb zelfs de tel van onze driepunters niet meer kunnen bijhouden.

En dan toch niet kunnen uitlopen hoor ik iedereen al denken.

We speelden vandaag niet alleen tegen een Duitse ploeg, maar ook tegen Duitse scheidsrechters.

Ik heb langs onze kant misschien maar 1 loopfout gezien. Waar ik trouwens ook fier op ben dat we ondanks de druk en de vermoeidheid dit nog steeds juist wisten uit te voeren.

Zo zie je maar dat de ontelbare uren aanvallend voetenwerk op training hun effect niet hadden verloren. Echter bleek een juiste balbeheersing volgens de scheidsrechters niet belangrijk.

Wat ik nu zeg is niet overdreven, maar ik heb van de tegenploeg geen enkele aanval gezien zonder dubbeldribbel, zonder scheppen. 2 stappen in België zijn er blijkbaar 4 in Duitsland.

Al deze factoren en de nodige lucky goals langs hun kant zorgden ervoor dat we 9 punten achter stonden tijdens halftime.

 

Ondertussen was Jonas ook al uitgevallen met een probleem aan de duim. De resterende 7 moesten we het met een intussen ook al hoge foutenlast weten te klaren. Vermits we sowieso al niet veel lengte hadden en ik ook Xander (mocht nog maar 1 fout krijgen) niet kon missen onder de ringen kreeg hij de opdracht om zich niet te focussen op zijn man maar op de bucket. Dus snel onze jongens een snelcursus "protect the bucket"(noem het zone) gegeven. Raar maar waar, dit lukte verbazend goed. Zo goed dat we die 9 punten achterstand in mum van tijd wisten om te buigen naar 4 punten voorsprong. De Duitsers vonden geen weg naar de ring en wij waren "hot" want alles wat we deden veranderde in goud. Er zat zelfs een ploeg aan de zijlijn voor ons te supporteren met de daarbijhorende kreten als oooh, aaahh, telkens onze bal door het net ging.

 

Wedstrijd gewonnen denk je dan totdat (en lees nu goed, want ikzelf wist niet dat het bestond) wij een technische fout kregen ...... omdat we aan het verdedigen waren. Net als bij mij sloegen ook de monden van ons steeds groeiende supporterslegioen van verbazing open. Blijkbaar mocht Xander niet langer dan 3 sec in de bucket staan en moest hij volgens het tornooireglement constant bij zijn man blijven.

4 fouten als gevolg, 2 vrijworpen voor de duitsrs en weer een man minder onder de borden. Enkel Matthew en Senne die nog voor het nodige reboundwerk konden zorgen, maar deze zaten op het eind van hun latijn, want die hadden er ondertussen ook al een marathon opzitten.

Ferre had ondertussen ook al zijn 4e fout, dus dan kon ik enkel nog maar beschikken over Dries, Marcel en Raf om de bal naar op te brengen, die dat met nog maar 2% in hun reservetank dit toch nog wisten te klaren.

Zelfs de nodige rebounds wisten ze van die reuzen af te snoepen.

Ondertussen was het al enige tijd 45-45. Geen van beide ploegen wist te scoren.

 

Eindsignaal..... gelijk..... wat nu? Verlengingen? Ieders 1 punt? Neen, er moest een ploeg winnen en dit door het gekende golden goal principe. Terug opsprong en de eerste ploeg die zou scoren zou de wedstrijd winnen.

Geblesseerd of niet, maar florus moest deze opsprong nemen. Iedereen rond de middencirkel, al onze spelers in het verdedigende vak, wat blijkbaar ook het plan was van de andere ploeg. Bal de lucht in en de hand van de Duitser die deze bal naar zijn eigen helft wist te duwen. Zo hard dat de bal zelfs uit was. Inbounds baseline aan het aanvallend vak voor ons zou je dan denken. Echter bleek dit buiten het samenhorigheidsgevoel van de Duitsers gerekend. De refs vonden het nodig om de opgooi opniew te doen.

Bal terug de lucht in, ditmaal was Florus er wel bij, maar de bal viel terug in de handen van de Duitser die had opgesprongen. Bal dus voor ons en ingooi middellijn. Snel time-out genomen om een quick-hitter uit te leggen.

Deze werd perfect uitgevoerd door iedereen (zo zag je maar dat de focus er ondanks de vermoeidheid nog steeds was) maar helaas wisten ze met hun lengte de bal te onderscheppen. Om vervolgens een snelle tegenaanval te forceren. Echter heb ik onze jongens nog nooit zo snel weten terugspurten in defence.

Uiteindelijk een discutabele fout van ons onder de ring. 2 vrijworpen voor de tegenploeg.

Vermits die jongens hun shot verrevan zo goed was als het onze was er dus nog kans dat deze er niet in zouden gaan.

Spijtig genoeg ging de eerste er in. Wedstrijd verloren.

46 - 45

 

Ondanks alles onthoud ik dat wij de betere ploeg waren.

 

Vrijdag zijn het baragewedstrijden tegen ploegen uit andere reeksen. Hopelijk kunnen we naar Berchem tefugkeren met een gewonnen wedstrijd.

 

Donderdag zijn we vrij en staat het Hallenbad (zwembad) op het programma en zullen we nog wat cultuur meepikken.

 

coach Dimitri

 

dag 5: vrijdag 18/04/2014

Mercurius/Sint-Jan - Halle (D)

 

23:45u. Op dit eigenste moment zijn onze jongens de meisjes van de benedenverdieping aan het versieren. Ik ben hier niet alleen op schok met een stel basketters, maar blijkbaar ook met een bende dertienjarige playboys. Dit geeft mij de kans om jullie ongestoord te voorzien van de nodige teksten.

Vandaag was onze laatste wedstrijddag. Na in de eerste ronde laatste geëindigd te zijn, kwamen we nu uit tegen 2 nieuwe ploegen die beide ook nog niet gewonnen hadden.

Om 13u00 stond Halle op het menu en om 16u45 TSJ Munchen

Uiteraard niet het Belgische Halle waar al zoveel jaar commotie rond is.

 

Voor ik verder ga met dit verslag raad ik aan om eerst de bijhorende ploegfotos te bekijken. Hopelijk beseffen jullie nu dat ik niet overdrijf met de lengte en de breedte van de tegenploegen.

Toen ik Halle het veld zag betreden wist ik al hoe laat het was. Tot nu toe de grootste ploeg die we zijn tegengekomen. Blijkbaar ook eentje die met een bal overweg kon.

Uiteraard laat je zulke dingen niet merken aan de spelers en probeer je ze toch nog de nodige moed in te spreken. Spijtig genoeg zag ik al aan hun blik dat ze deze conclusie zelf al hadden gemaakt.

De vorige wedstrijden, het vele stappen tussen de sporthallen en het toch niet zo goed slapen op een luchtmatras hadden hun sporen achtergelaten.

Ditmaal was het veld toch al iets beter. Weliswaar zonder een volwaardige driepuntlijn, want deze vormde mede de zijlijn. Wat in het begin voor de nodige verwarring zorgde en de bijhorende voeten buiten het veld.

Niettegenstaande wisten we bewonderenswaardig goed te beginnen. 6-6 na enkele minuten.

Eigenlijk was deze wedstrijd een kopie van de eerste deze week.

Met dit verschil dat deze ploeg het niet alleen moest hebben van hun genetische voorgift, maar ook technisch voorzien was van de nodige bagage.

20-65. Daarop werd het eindsignaal geblazen.

Verder niet veel aan toe te voegen. Vooral omdat ook ik doodop ben en graag mijn bed (lees: slechte luchtmatras) wil inkruipen.

Morgenvroeg moeten we namelijk uitchecken om 10u 's ochtends.

 

Voor ik jullie voorzie van het tweede verslag en de clue of we al dan niet met een overwinning terugkeren wil ik toch even melden dat dit zeker een voor herhaling vatbaar evenement is.

Misschien moeten we volgend jaar met iets meer Mercurius/Sint Jan-ploegen afreizen. Noem het een stille hint naar mijn collega coaches ;-)

 

Nu terug naar de 2e wedstrijd. Na buiten op het aangrenzende pleintje nog wat vijf tegen vijf gespeeld te hebben was het de wedstrijd van de waarheid. Nogmaals verliezen was echt niet goed geweest voor hun humeur en mijn ego ;-).

 

Mercurius/Sint-Jan - TSJ Munchen

 

Doen ze het er nu expres voor, dachten we. Alweer torenhoge spelers (op de foto's de ploeg in rode outfit). Ditmaal wel met de nodige overtollige kilo's. Tijdens de opwarming viel me ook al op dat er niet echt een guard bij was die eruit sprong. Geen dribbeltalent dus en ook niet veel snelheid door overgewicht.

Tijd voor onze "driehoek": soort van defence waarbij 2 van onze spelers dadelijk de man met de bal proberen klem te zetten.

Helaas lukte dit niet, want hierdoor stond er steeds een reus vrij die dan een hoge bal kreeg toegeworpen. Eerste quarter dus geëindigd met 6 punten achterstand.

Geen "driehoek" meer en gewoon al onze laatste restjes energie in een full-court press steken. Uiteindelijk viel er toch niets meer te verliezen. We hadden ons er al bij neergelegd dat we op Europees vlak nog veel te leren hadden.

Wat er toen gebeurde weet ik niet, maar volgens mij was eindelijk al die Wiener schnitzel van de voorbije week plots verteerd.

Iedereen kreeg een tweede adem. Jonas die op zijn eentje die guard niet voorbij de middellijn liet komen. Xander en Matthew die plots die lange nr. 15 geen doelpunt gunden en daarbij zelf heel vlot de weg naar de ring vonden . Florus die er eindelijk terug stond na zijn blessure en liet zien dat hij zonder problemen een kolos kan passeren en kan scoren alsof het niets is. Raf, Senne en Ferre die op hun manier heel de verdediging wisten zot te spelen met hun eigen gekende dribbelstijl. Eindelijk mijn ploeg zoals ik ze altijd wil zien, wetende dat de pupillen van Destelbergen ons ondertussen ook al volop aan het steunen waren door luidkeels mee te supporteren. Op dat moment zie je dan ook dat spelers zoals Dries en Marcel deze steun nodig hebben om hun o zo dodelijk vizier scherp te stellen. 'Showbollen' dacht ik op dat moment.

Die grijns op hun gezicht is geld waard als heel de tribune opspringt omdat ze een "anklebreaker" bij hun verdediger hebben kunnen uitvoeren.

Je moet dus niet verder lezen om te weten dat die 6 punten achterstand al even een comfortabele voorsprong was van 10 punten.

 

Eindstand: 57 - 46

En de nodige complimenten van de andere coach.

Buit is binnen. We komen dus niet terug zonder lege handen.

Op naar volgend jaar.

De lokale KFC was nadien trouwens ook enkele euro's rijker.

 

Uit respect hebben wij nadien Destelbergen ook nog mee naar een overwinning geschreeuwd. Leuk om te zien hoe je 2 ploegen zo zien kan verbroederen enkel en alleen omdat je uit hetzelfde land komt. De wereld is dus nog niet naar de verdoemenis ;)

Zaterdagavond 20u vertrekt onze bus en ik kan nu al zeggen dat het veel stiller zal zijn dan in de heenreis.

Ze zijn uitgeput maar voldaan.

 

Tot zondagochtend.

coach Dimitri